Prana znaczy oddech, życie, witalność, energia lub siła. Ayama oznacza rozciągnięcie, rozprzestrzenienie, rozciąganie, długość, wydłużenie lub kontrolę. Pranajama jest więc wydłużeniem i zatrzymywaniem oddechu.

Na pranajamę składają się techniki świadomego rytmicznego, intensywnego poruszania i rozszerzania narządów oddechowych. Jest to proces składający się z długiego, ciągłego i delikatnego strumienia wdechu (puraka), wydechu (recaka) i zatrzymania oddechu (kumbhaka). Wdech pobudza organizm, wydech wyrzuca na zewnątrz zanieczyszczone powietrze i toksyny, a zatrzymanie rozprowadza energię po całym ciele.

Dzięki technikom stosowanym w pranajamie podczas praktyki następuje obfity pobór tlenu do organizmu, przez co w ciele ćwiczącego zachodzą subtelne zmiany chemiczne.

Podczas zwykłego wdechu przeciętny człowiek pobiera około 500 cm sześciennych powietrza, używając przy tym raczej mięśni klatki piersiowej niż przepony. W rezultacie dolne płaty płuc, do których dociera obfita ilość krwi, nie są wystarczająco silnie wietrzone.

Według jogi prawidłowe jest oddychanie przez nos, z ustami zamkniętymi, obejmujące pełny wdech i wydech, z wykorzystaniem całych płuc. Podczas oddychania nosem powietrze ogrzewa się i oczyszcza. W czasie wydechu brzuch się kurczy, a przepona unosi, masując serce. Podczas wdechu brzuch się rozciąga, a przepona opada i wtedy masuje narządy jamy brzusznej.

Głęboki wdech umożliwia pobranie niemal 3000 cm sześciennych powietrze – prawie 6 razy więcej niż przy normalnym wdechu. Takie oddychanie pozwala dotlenić mózg, uregulować ciśnienie, spowolnić akcję serca.

Pranajama pełna jest subtelnych ruchów, jak np. świadomie wywoływanych delikatnych poruszeń skóry w przeciwnych kierunkach Wskutek treningów ruchy skóry będą zsynchronizowane z rytmem oddechu. Ćwiczyć należy w ciszy. Zdyscyplinowanie oddechu pomoże praktykującemu skoncentrować umysł i pozwoli mu osiągnąć doskonałe zdrowie i długowieczność.

Comments are closed.